<![CDATA[Arno Wubben - BLOG]]>Sun, 18 Oct 2020 11:09:09 +0200Weebly<![CDATA[Rijksmuseum, Amsterdam, Nederland.]]>Sat, 06 Jun 2020 22:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/rijksmuseum-amsterdam-nederland9669870Na de lange sluiting van musea door Covid-19 kan ik in juni eindelijk weer een bezoek brengen aan het Rijksmuseum. Ook al zijn het slechts drie maanden, het voelt voor mij veel langer. Alle Rembrandtschilderijen in het Rijks heb ik al vele malen gezien en toch is het elke keer weer een belevenis. De kracht van de emotie in de schilderijen hebben een terugkerende invloed op me, elke keer weer wordt ik overweldigd door het verbluffende talent van Rembrandt. Na 400 jaar stralen de schilderijen nog steeds en grijpen ze me aan. Ik wandel mijn bekende route door het vrijwel verlaten museum. De beperkte openstelling is zo tegengesteld aan mijn herinnering dat ik mijn gezicht vaak van de schilderijen afwend en om me heen kijk. Het is nog nooit gebeurd dat ik as enige voor een Rembrandtschilderij stond, maar vandaag is het de standaard. Alsof ik thuis ben en mijn eigen kunstcollectie bewonder, dat is het gevoel wat ik beleef. De pandemie is een wereldwijde tragedie, op mijn lokale niveau brengt het een unieke positieve ervaring.
]]>
<![CDATA[Dulwich Picture Gallery, Londen, Verenigd Koninkrijk.]]>Fri, 31 Jan 2020 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/dulwich-picture-gallery-londen-verenigd-koninkrijkMijn tweede dag in Londen gebruik ik voor een bezoek aan de Dulwich Picture Gallery. Het is gelegen in zuid Londen en prima bereikbaar met de trein. Na drie haltes stap ik uit en loop door het groene dorp in 15 minuten naar het museum. De Gallery bestaat al sinds 1811 en het gebouw en de inrichting is volkomen in lijn met die lange geschiedenis. Het moderne café aan de overzijde van de tuin is voorzien van veel glas en licht houtwerk en straalt een totaal andere sfeer uit. Ik haast me naar de ingang want de tentoonstelling Rembrandt's Light is alleen met een tijdslot te bezichtigen en mijn toegangskwartier is al aangebroken. De tentoonstelling brengt vele werken van over de gehele wereld samen in dit kleine Londense museum en ik verwacht er veel van. Helaas zijn er twee schilderijen teruggetrokken, omdat er een poging tot diefstal is geweest. De daders liepen al buiten met de twee schilderijen en hielden de politie op afstand door ze een bijtende stof in de ogen te spuiten. Die verwondingen vielen gelukkig mee en in de consternatie lieten de dieven de schilderijen vallen en renden weg. Ik haast me nu ook maar de andere kant op: naar binnen.
]]>
<![CDATA[The Queen's Gallery, Londen, Verenigd Koninkrijk.]]>Thu, 30 Jan 2020 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/the-queens-gallery-londen-verenigd-koninkrijkIk breng een weekend door in Engeland en pas bij aankomst in Londen besef ik dat vandaag de Brexit dag is. Onverstoord over mogelijke terugreisproblemen loop ik vanaf mijn hotel in 15 minuten naar The Queen's Gallery. Deze aanbouw van Buckingham Palace is direct toegankelijk vanaf Buckingham Palace Road en ik meld me bij de receptie. Volgens de website zijn er vandaag twee Rembrandtschilderijen uit de collectie van Elisabeth II te bezichtigen en dat is voor mij uiteraard belangrijk. De koningin heeft zes schilderijen van de meester, maar deze worden niet allemaal continu tentoongesteld. De roulatie van schilderijen is weliswaar op de website zichtbaar, maar als je niet goed oplet, ben je alweer te laat voor een bezoek. Bij de balie vraag ik voor de zekerheid of het schilderij Agatha Bas inderdaad op zaal hangt en het duurt zeker 10 minuten en meerdere suppoosten die worden geraadpleegd voordat men bevestigd antwoord. Iets verontrust maar ook verwachtingsvol koop ik mijn kaartje en haast me naar de zaal waar het prachtige schilderij hangt.
]]>
<![CDATA[The National Gallery, Londen, Verenigd Koninkrijk.]]>Thu, 30 Jan 2020 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/the-national-gallery-londen-verenigd-koninkrijkAlhoewel ik op mijn eerste dag van een weekendtrip Londen al een museum heb bezocht, besluit ik toch voor een tweede bezoek. De National Gallery is ook 's avonds open en gezien mijn drukke agenda de volgende dag, besluit ik voor een avondbezoek. Het museum ligt aan Trafalgar Square maar de ingang is dit keer vanwege Covid-19 aangepast. Moeiteloos vind ik echter de juiste deur en na de garderobe neem ik de lift omhoog. De zaal met Rembrandtschilderijen is groot en dat geldt ook voor hun collectie. Met zo'n 18 schilderijen is het een waar feest en bij elke trip naar Londen neem ik wel de tijd voor een bezoek. Ook dit keer ben ik niet ontgoocheld want de meeste werken hangen er vandaag, slechts een enkele is uitgeleend. Het enorm grote werk 'Ruiterportret van Frederick Rihel' met een hoogte van 294,5 cm en een breedte van 241 cm beslaat de volledige muur. Ik neem mijn tijd bij de bezichtiging van dit imposante schilderij en ook de andere werken krijgen mijn volledige aandacht. Het is al donker als ik veel later het museum verlaat.
]]>
<![CDATA[Museum De Lakenhal, Leiden, Nederland.]]>Sat, 07 Dec 2019 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/museum-de-lakenhal-leiden-nederlandDe tentoonstelling 'Jonge Rembrandt - Rising Star' begon al op 2 november en ik keek er lang naar uit. Door allerlei omstandigheden ben ik pas een maand later in staat de trip naar Leiden te maken. Vol verwachting reis ik op een zondagmiddag af naar de Lakenhal waar de nieuwe tentoonstellingsruimte prachtig is ingericht. De samenstelling van tekeningen, etsen en schilderijen uit zijn vroege periode is indrukwekkend. Er is niet alleen een mooie balans in de drie typen kunstwerken, men is er ook in geslaagd om drie schilderijen uit privébezit te bemachtigen. Het geheel is indrukwekkend en als ik na anderhalf uur de zaal verlaat, weet ik dat ik zeer binnenkort nogmaals ga kijken. Het kan nog tot en met 9 februari 2020...
]]>
<![CDATA[Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam, Nederland.]]>Sat, 23 Nov 2019 15:14:47 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/rembrandthuis-amsterdam-nederland1115051Het is een donkere en af en toe miezerige zaterdag en dus een ideale dag voor een warm museumbezoek. Na een korte en frisse fietsrit kom ik aan bij het Rembrandthuis, het museum dat (deels) is gevestigd in het voormalige woonhuis van Rembrandt aan de Jodenbreestraat. Het huis is gebouwd in 1606 aan de toenmalige Sint-Anthonisbreestraat en in 1639 door Rembrandt gekocht. Het huis had toen al aanzienlijke verbouwingen achter de rug terwijl vandaag de dag juist wordt geprobeerd om alles in de originele uitvoering te laten zien. Daarom is het waarschijnlijk een van mijn favoriete musea: de prachtige kunstwerken hangen in de omgeving waarin ze 380 jaar geleden zijn gemaakt. Dat maakt het gevoel bij het werk nog meer speciaal, alsof Rembrandt elk moment de kamer kan binnenlopen. De tentoonstelling Laboratorium Rembrandt lijkt dan weer het tegengestelde van die inspanning tot periode-evenaring. Met de meest moderne technieken wordt achterhaald hoe een schilderij, tekening of ets is gemaakt. Welke veranderingen zijn doorgevoerd zodat we tegenwoordig niet naar de originele compositie kijken? Welke kleuren zijn dermate vervaagd dat het schilderij een totaal ander beeld geeft dan in de zeventiende eeuw? Op allerlei manieren worden de kunstwerken blootgelegd en toch weten de onderzoekers een mystiek overeind te houden. Je volgt de sporen met spanning en bent verbaasd over sommige uitkomsten terwijl de fascinatie van het schilderij volledig overeind blijft. Een geweldige prestatie van de onderzoekers die hier naast de meester-schilder Rembrandt een passende plaats hebben gekregen.
]]>
<![CDATA[Kunsthistorisches Museum Wien, Wenen, Oostenrijk.]]>Thu, 14 Nov 2019 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/kunsthistorisches-museum-wien-wenen-oostenrijkMijn reis naar Wenen duurt slechts twee dagen en in die tijd heb ik bezichtigingen gepland aan vier verschillende musea. Dat lijkt een uitdagende en blijkt een vermoeiende opgave maar er zijn meerdere redenen voor mijn bliksembezoek. In de Albertina is er een tentoonstelling over Albrecht Dürer, het Kupferstichkabinett van de Akademie heeft me uitgenodigd voor het zien van hun Rembrandttekeningen, de Gemäldegalerie van de Akademie heeft haar eigen Rembrandtschilderij en het Kunsthistorisch museum heeft naast de grote tentoonstelling rond Caravaggio & Bernini ook een kleine tentoonstelling over Jan van Eyck. Het voelt daarom bijna als verraad wanneer ik merk dat ik het meest uitkijk naar de vaste collectie van het Kunsthistorisch museum. Die bevat tien schilderijen van Rembrandt en alhoewel ze niet meer allemaal als origineel van zijn hand worden beschouwd, is het een imposante verzameling. Ik haast me na de C&B tentoonstelling snel het reguliere museum in en vraag aan de eerste museummedewerker die ik tegenkom waar ik de Rembrandts kan vinden. Ongeduldig als ik ben, kan ik zelfs geen minuut verliezen met mijn zoektocht. Opmerkelijk genoeg moet de medewerkster haar plattegrond raadplegen, Gelukkig ben ik slechts een kamer verwijderd van mijn idool. Wanneer ik de volgende ruimte betreed, zie ik dat de gehele zaal aan Rembrandt is gewijd. Men is oprecht geweest en heeft de discutabele werken naast elkaar op de lange wand gehangen. De onbetwistbare schilderijen hangen tegenover elkaar op de korte zijden van de kamer en zijn verbluffend mooi. Ik wist welke schilderijen ik zou gaan zien en had zowel de foto's op internet geraadpleegd alsmede mijn geheugen van een bezoek in februari 2012. Dat is bijna acht jaar geleden en ik merk dat in die periode de impact van de werken naar de achtergrond van mijn herinnering zijn verhuisd. Het portret van een onbekende man is levensecht en geeft de illusie dat hij daadwerkelijk nog in ons midden is. Het grote zelfportret, bijna ten voeten uit, is nog indrukwekkender. Ook hier geldt dat je de aanwezigheid van de persoon in de zaal voelt. Maar meer nog dan bij het andere schilderij, voel je tevens dat het hier om de meester gaat. Rembrandt liet bij zijn dood een grote leegte achter, vandaag in het jubileumjaar van zijn overlijden voel ik zijn bijzijn in volle kracht.
]]>
<![CDATA[Kupferstichkabinett der Akademie der bildenden Künste Wien, Wenen, Oostenrijk.]]>Wed, 13 Nov 2019 23:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/kupferstichkabinett-der-akademie-der-bildenden-kunste-wien-wenen-oostenrijkHet weer in Wenen is vergelijkbaar met Amsterdam als ik op deze herfstdonderdag rond het middaguur in Oostenrijk arriveer. Ik haast me van het vliegveld Schwechat naar mijn hotel in de binenstad en vervolgens naar het Kupferstichkabinett van de Akademie der bildenden Künste. Enkele jaren geleden heb ik reeds de schilderijencollectie (Gemäldegalerie) gezien, vandaag bezoek ik de tekeningen en etsencollectie. Dat gebeurt op aanvraag en de afspraak is ook niet op het reguliere Akademieadres. De prentencollectie wordt elders in de stad bewaard en het kost me enige moeite voordat ik het adres bereik. Het blijkt een afgelegen gebouw in een industriële zone waar de  unieke tekeningen in afgesloten dozen in he donker worden opgeslagen. Zoals het een ervaren logistiek planner betaamd, arriveer ik ondanks het uitdagende adres stipt op tijd en wordt zeer hartelijk welkom geheten door de conservatoren. De hoofdconservator is helaas afwezig door ziekte maar heeft desondanks precieze instructies achtergelaten aan zijn staf om het bezoek van de heer Wubben succesvol te maken. Ik voel me vereerd en geniet van de vier originele tekeningen en de honderden etsen. Als klap op de vuurpijl heeft de conservator de werken uit de zojuist afgelopen tentoonstelling over Rembrandt's etsen nog niet opgeborgen. Die tentoonstelling had ik helaas gemist maar kan ik nu alsnog in een privévoorstelling aanschouwen. Urenlang bekijk ik ets op ets en als ik dan uiteindelijk afscheid neem, benadrukken de conservatoren dat ik hen ten alle tijden kan benaderen voor aanvullende vragen. Ik loop naar buiten en ondanks de kille omgeving voel ik me warm van binnen. 
]]>
<![CDATA[Musée des Beaux-Arts de Lyon, Lyon, Frankrijk.]]>Wed, 18 Sep 2019 22:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/musee-des-beaux-arts-de-lyon-lyon-frankrijkHet is de een-na-laatste dag van mijn zomervakantie in Treignac in Frankrijk en de terugreis per auto met een geschatte duur van tien uur staat voor de boeg. We besluiten uiteindelijk toch voor een reis in twee dagen zodat er ruimte onstaat voor een omweg via Lyon die vier uur toevoegt aan de totale afstand. Het Museum voor Schone Kunsten bezit welgeteld één Rembrandtschilderij dat hij schilderde in zijn vroege jaren. Het dateert uit 1625 en is vergelijkbaar in formaat (90 * 124 cm) en kleurstelling met het schilderij in de Lakenhal in Leiden. In beide werken zie je hoe Rembrandt nog geen volleerd meester was maar zijn talent al wel overduidelijk aanwezig was. Het schilderij in Leiden blijft een raadsel voor wat betreft het onderwerp, het werk in Lyon is overduidelijk: De steniging van de Heilige Stefanus.  Ik ben blij dat ik toch heb gekozen voor de extra kilometers want het werk valt op zijn plaats als je het schilderij uit Leiden - zoals ik - al meerdere malen hebt mogen zien. Ze zouden goed naast elkaar passen met deze gelijke afmetingen en dezelfde kleuruitvoering. Helaas zijn Rembrandtschilderijen in de afgelopen 400 jaar uitgezworven over de gehele wereld en dat merk ik ook vandaag weer. Alhoewel de vier uur extra reistijd in het niet valt met de lange trips die ik heb ondernomen binnen en buiten Europa, met een schilderijbezichting als voornaamste doel.  Het resultaat leest u in mijn boek dat na vandaag weer een extra hoofdstuk voor een volgend deel kan bijschrijven. 
Picture
Musée des Beaux-Arts de Lyon, 19 september 2019.
]]>
<![CDATA[Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam, Nederland.]]>Sat, 18 May 2019 22:00:00 GMThttp://zoektochtinhartstocht.nl/blog/rembrandthuis-amsterdam-nederland2903405Vandaag was de laatste dag van de tentoonstelling Rembrandt’s Social Network ter gelegenheid van het Rembrandtjaar 2019. Het museum heeft altijd een speciale sfeer door de historie die er continu rondwaart. Het voormalige woonhuis van de meester geeft iets extra's aan de vaste collectie van etsen als je beseft dat ze hier zijn gemaakt door Rembrandt zelf. De tentoonstelling omtrent zijn familie, vrienden en relaties bood echter meer dan de zwart-witte etsen: een aantal prachtige schilderijen vanuit Duitsland en Amerika. Het portret van zijn zoon Titus is daarbij een goed voorbeeld want het is niet alleen prachtig, maar het is in Europa ook nog nooit eerder tentoongesteld. Zo wist het Rembrandthuis wederom een mooie tentoonstelling met enkele verrassende kunstwerken samen te stellen. Met ongeduld wacht ik op de volgende expositie die al op 7 juni begint: Inspired by Rembrandt.
]]>